Πρόσφατα διάβασα ένα άρθρο στην «Washington Post» με τίτλο «Η τυραννία του ελαιολάδου». Ο τίτλος ήταν κάπως παραπλανητικός, στο βαθμό που ο συγγραφέας είχε στην πραγματικότητα θετικά πράγματα να πει για το ελαιόλαδο, αλλά φαινόταν να αναφέρεται στο γεγονός ότι, κατά κάποιον τρόπο, το ελαιόλαδο έχει κερδίσει δημοτικότητα τα τελευταία χρόνια λόγω των οφελών του για την υγεία και έχει απομακρύνει τους καταναλωτές από το βούτυρο.

Για να είμαι ειλικρινής, μου λείπει το βούτυρο που κάποτε σερβίρονταν στα εστιατόρια μαζί με το ψωμί· τώρα, τις περισσότερες φορές, βλέπεις ελαιόλαδο στο τραπέζι, κάτι που, παρεμπιπτόντως, δεν συνηθίζουμε να κάνουμε στην Ελλάδα ή γενικά στη Μεσόγειο. Πρόσφατα παρατήρησα μια ομάδα Αμερικανών τουριστών σε ένα μπαρ/εστιατόριο στις Βρυξέλλες να επιστρέφουν το βούτυρο που τους σερβιρίστηκε μαζί με το ψωμί και να ζητούν ελαιόλαδο αντ’ αυτού. Όχι, όχι, όχι. Υπάρχει κατάλληλη στιγμή και τόπος για να καταναλώνεις βούτυρο, και το να ζητάς ελαιόλαδο σε ένα βελγικό μπαρ μπύρας είναι απλά λάθος, ειδικά καθώς το Βέλγιο δεν φημίζεται για το ελαιόλαδό του. Το ελαιόλαδο έχει να κάνει με έναν τρόπο ζωής, δεν είναι κάτι στο οποίο βουτάς το ψωμί σου πριν από το γεύμα.